Door sociale onrust uit te lokken, hoopt de BBTK (nog) meer te kunnen wegen op de stemming die de nationale ABVV-koepel op 4 februari houdt over het sociaal akkoord.
De BBTK-afdeling van Charleroi heeft alvast niet gewacht op de nationale vergadering om al tot de actie over te gaan.
Gisteren besliste het bestuur van BBTK-Charleroi om volgende week maandag, 31 januari, een lokale 24 urenstaking te houden. Stakersposten zouden daarbij blokkades van bedrijven en instellingen organiseren. Als de nationale BBTK-bijeenkomst dat voornemen overneemt, dreigt er in het hele land sociale onrust te ontstaan.
De combattieve houding van de BBTK'ers uit Charleroi kan ook buiten de bediendebond een impact hebben. Het gaat immers om de grootste lokale afdeling binnen de Waalse FGTB. Als de FGTB zich aansluit bij het verzet van de BBTK en de Metaalcentrale wordt de kans op een goedkeuring van het sociaal akkoord door de socialistische vakbond heel erg klein.
Een afwijzing door het ABVV zal de uitvoering van het akkoord zwaar bemoeilijken, zelfs wanneer het christelijke ACV de tekst wel zou goedkeuren.
Bij het ACV lijkt er voorlopig een meerderheid te bestaan voor het akkoord. In tegenstelling tot bij het ABVV, waar voorzitter Rudy De Leeuw de tekst niet voluit verdedigt, doet ACV-topman Luc Cortebeeck dat wel.
Toch rommelt het ook binnen de christelijke vakbond. De Waalse bediendebond CNE heeft afgelopen weekend als eerste ACV-centrale felle kritiek geuit.
Volgens de CNE zijn de prioriteiten van het ACV ‘niet bereikt'. De bediendebond zal zich op 31 januari officieel over de tekst uitspreken.
Een dag later, op dinsdag 1 februari, volgt de stemming bij de nationale ACV-koepel.
bron :De Standaard.be
Syndicaal nieuws
18 januari 2011
Het Federaal Uitvoerend Comité van BBTK, samengesteld uit de verantwoordelijken van de gewestelijke BBTK-afdelingen en het Federaal Secretariaat, heeft de tekst van het inter-professioneel ontwerpakkoord waartoe de Groep van 10 in de nacht van 18 op 19 januari kwam, geanalyseerd. We stellen vast dat deze tekst op essentiële onderdelen niet overeenkomt met het mandaat dat we aan de leiding van het ABVV hebben gegeven, noch met het mandaat waartoe de instanties van het ABVV besloten hadden.
Over het opheffen van de discriminaties tussen arbeiders en bedienden
" Met betrekking tot het ontslag tijdens de in de tekst voorziene overgangsperiode zullen de verbeteringen voor de arbeiders zo goed als volledig door de sociale zekerheid worden gedragen. Op hetzelfde ogenblik is er wel al een verslechtering van het bediendestatuut voorzien.
" De tekst voorziet, op een amper verhulde manier, op termijn een eenheidsstatuut waarvan de principes duidelijk in de tekst tot uitdrukking komen. Blijft over: het invullen van de details van dit definitieve stelsel die minder bescherming zal voorzien voor de bedienden, meer zal kosten aan de sociale zekerheid en het ontslag goedkoper zal maken voor de werkgevers. Onder andere: het substantieel verminderen van de bescherming van de bedienden die het loonplafond van €2250 bruto per maand overschrijden (die door sommigen worden aangeduid als 'hogere bedienden', maar die in feite de grote meerderheid van de bedienden omvat). Deze categorie bedienden wordt gewoon afgeschaft.
" De tekst voorziet ook het definitief veralgemenen van de tijdelijke werkloosheid voor bedienden zonder beperkende economische criteria, die bijkomende flexibiliteit creëert voor de werkgevers, terwijl de rekening wordt doorgeschoven naar de collectiviteit.
De BBTK wijst erop dat het laten dragen van de kosten door de sociale zekerheid neerkomt op het doorschuiven van de rekening naar de werknemers. De sociale zekerheid wordt namelijk rechtstreeks of onrechtstreeks voor het grootste deel betaald door de werknemers zelf. Bovendien stelt de BBTK vast dat de complexiteit van hetgeen werd uitgewerkt zo groot is dat juridische zekerheid op basis hiervan onmogelijk bereikt kan worden.
Over de loonvorming
Wat de loonmarge betreft beschouwt de BBTK wat voorzien wordt in de ontwerptekst, namelijk 0,3% maximale stijging te onderhandelen in 2012, als onvoldoende. Zeker aangezien steeds meer bedrijven opnieuw winst draaien. Bovendien staat dit principe van een maximale loonstijging in contradictie met de logica van indicatieve loonnormen. Bovendien, ook al stelt de BBTK vast dat het indexsysteem voor de komende 2 jaar behouden blijft, laat het ontwerpakkoord verstaan dat er na 2012 belangrijke wijzigingen zullen worden aangebracht. De verklaringen van UNIZO laten hierover bovendien geen twijfel meer bestaan! Van de eis tot het verhogen van het inter-professioneel minimumloon is geen spoor te bekennen in dit inter-professioneel akkoord. Nochtans moet een inter-professioneel akkoord in de eerste plaats een solidariteitsakkoord zijn dat toelaat de arbeids- en loonsomstandigheden van de minst beschermden te verbeteren.
Op 26 januari eerstkomende verzamelt de BBTK zijn Federaal Comité, samengesteld uit militanten uit het hele land. Aan de agenda van dit federaal comité: welke reactie te voorzien? Een verbetering van het arbeidersstatuut, zeker! Maar zonder achteruitgang voor de bedienden!
Erwin De Deyn - Voorzitter BBTK
Myriam Delmée - Ondervoorzitter BBTK
bron :BBTK nieuwsbrief
10 januari 2011
Meer dan 210 dagen zitten we nu al zonder regering. De verwijten over en weer, het doorspelen van de zwarte piet - niet alleen over de taalgrens – maar ook binnen eenzelfde regio/gewest/gemeenschap doen bijna niemand meer opkijken.
De nota van koninklijk bemiddelaar Vande Lanotte leek even weer schot in de zaak te krijgen maar botste op een te verwachten “ja maar” en zelfs een “neen tenzij”…
De schuld ligt altijd bij de anderen. “L’enfer c’est les autres”, schreef Sartre reeds.
De positieve berichten van Unizo en Voka op de negatieve reacties op de nota van de bemiddelaar maken nog maar eens duidelijk welke staatshervorming de Vlaamse patroons en conservatieven willen.
Sommige cynici stellen dat we best verder kunnen zonder regering. Maar ondertussen komt ons land steeds meer in het vizier te liggen van de internationale instellingen, van Europa en vooral van de financiële markten. De politieke impasse leidde al tot een verkoopgolf van Belgische staatsobligaties en de te betalen rentevoet steeg.
Impasse
Bovendien wordt de antipolitiek zo stevig gevoed. Iedereen die niet op een eiland leeft maar met en tussen mensen, moet elke dag compromissen sluiten, water in zijn wijn doen: in familiekring, op professioneel vlak en in zijn sociale netwerken. Alleen blijken sommige politici daar niet meer van overtuigd…Strategie, perceptie, beeldvorming blijken belangrijker dan duidelijkheid in verklaringen en afspraken.
Vasthouden aan eigen grote principes en waarden is één ding, een regering willen vormen met andere partijen en dus andere standpunten, is een ander ding. Dé vraag waar nu, na al die tijd, een antwoord moet op komen is: wil men samen proberen een staatshervorming (waarvoor de voorstellen die op tafel lagen toch vrij al verregaand was) rond te krijgen of wil men dat niet en wil men echt naar een gesplitst land.
België steeds kwetsbaarder
De vergrijzing en de schuldenlast waarmee geschermd werd om de werknemers te overtuigen in te leveren, blijken plots van geen belang meer voor de beleidsmakers.
Enige lichtpuntje de laatste twee dagen was dan ook de overweging vanuit verschillende politieke partijen dat ook het sociaal-economische niet mag vergeten worden.
Economen waarschuwen al langer voor de negatieve gevolgen van een regeerloos land. Om te vrezen dat België steeds kwetsbaarder wordt voor speculanten, moet je echt geen doemdenker zijn. Om een nieuwe financiële crisis aan de horizon te zien moet je echt geen pessimist zijn. Ons land heeft een nu schuld van 350 miljard euro lopen. Volgens professor De Grauwe (die je er toch niet kan van verdenken een linkse rakker te zijn) stijgt de rente in landen die door een financiële crisis getroffen worden met 3 tot 10%. Dat zou voor ons land betekenen dat de schuld zou oplopen tot tientallen miljarden euro. Dat zet de vraag of Brussel 100 miljoen meer of minder moet krijgen wel in een ander perspectief!
Interprofessioneel akkoord
En ondertussen vergaderen werknemers en werkgeversorganisaties over een interprofessioneel akkoord “IPA” voor de komende twee jaar. Zo’n akkoord is belangrijk omdat het de minimum arbeids- en loonvoorwaarden voor alle werknemers uit de privésector vastlegt.
En laten we eerlijk zijn : ook daar loopt het lang niet van een leien dakje. Dat doet het nooit, werkgevers- en werknemersbelangen staan immers altijd diametraal tegen elkaar maar hier probeert iedereen toch : water in de wijn te doen, toegevingen te slikken om een deel van de eigen verzuchtingen er door te krijgen.
Wij willen een IPA akkoord om de werknemers opnieuw vertrouwen te geven, om hun koopkracht te beschermen, om de werkende armen een stuk vooruit te helpen, om de loonkloof - die nog altijd bestaat tussen mannen en vrouwen die gelijkaardig werk doen - uit de wereld te helpen, om de sociale uitkeringen welvaartsvast te maken, om significante stappen vooruit te zetten in het wegwerken van de discriminaties tussen arbeiders en bedienden en om in die sectoren waar het goed gaat de loontrekkenden in de koek te laten delen.
Redelijkheid en compromisbereidheid
Ik geef toe het is een hele waslijst, maar het zijn geen onredelijke, onverantwoordelijke eisen. Het zijn eisen om de loontrekkenden een klein stukje te compenseren voor de verliezen die ze leden door de financiële en economische crisis waarvan zij de schuld niet dragen!
Het gaat in die onderhandelingen deze keer wel keihard tegen keihard. Vandaar dat de onderhandelingen eind december niet konden afgerond worden en dat er deze dagen opnieuw aan tafel gezeten wordt. De deuren werden niet dichtgegooid. We hopen dat redelijkheid en compromisbereidheid – die bij veel politici niet meer opwegen tegen populisme - ook in de onderhandelingen tussen de sociale gesprekspartners de bovenhand zullen halen. En laten we niet vergeten dat de Waalse werknemers niet de vijanden zijn van de Vlaamse werknemers.
bron :De Redactie.be
